चढ्न फूलको सगरमाथा

उज्यालो पर्खेर

अपाङ्ग वर्तमानसँग

एउटा सन्नाटा

अँध्यारो पछि उज्यालोको सन्नाटा जस्तै ।

लछ्राप्प भिजेर

क्रस फायरको तुषारोले

लुगलुग कामिरहेछन् गोठालाहरु

चुपचाप चुपचाप

आज गयो

भोलि टुहुरा चल्लाहरु र रित्ता काखहरु ।

परिणती वाँच्नुको उरुङ्गबाट

सवलाङ्ग खुट्टाहरु

छलाङ्ग मार्दै

परिस्थिति -

समुन्द्रपारीको वाध्यतासँग

शोक विर्षोका अहोरात्रिसँग ।

ओझेल परेर

जुनकेा अर्को पाटामा

हुरि असिनाकेा बादल मुनि

कलमवीरहरु

रोइरहेछन् जोड्दै

भिजेको कागजभरि

कथा – हराउनेहरुको

कथा – इतिहासमा छुटेका शब्दहरुको ।

शुरुवात – सुन्यबाट हुन्छ

आज – उस्तै रहन्न

परिवर्तनको इजलासमा

कलमवीर र गोठालाहरु

पानीको लठ्ठी टेक्दै

लम्किरहेछन् खुल्ला परिवेशमा

थाम्न भोलिको आकासलाई ।